Hogeschool InHolland, Universiteit van Tilburg en Vrije Universiteit Amsterdam. Wanneer komt er een instelling aan bod waar ik een leerling of een student van was? Ik heb het natuurlijk over de reputatie van bovengenoemde onderwijsinstellingen. Bij Hogeschool InHolland werden er net iets te makkelijk diploma's weg gegeven om zo maar van de studenten af te zijn. En dit herinner ik mij nog heel goed, omdat ik toen zelf student was bij Hogeschool Rotterdam, waar ik op dat moment enorm blij mee was. Wat later las ik vol ongeloof in de krant dat ene Diederik Stapel de hele boel bij elkaar had gelogen (of nou ja, hij had enkele essentiële gegevens veranderd). En er zullen vast nog meer fraudezaken aan bod zijn geweest waar ik niet van af wist, maar ook nu is ook de Vrije Universiteit Amsterdam de klos.
Nu is mijn middelbare school (ook wel de Geitenwollensokkenschool genoemd) al een aantal keer afgekraakt door de overheid, inspecties van de overheid en mijn omgeving. Alleen als 17-jarige scholier kijk je daar toch wat anders tegenaan dan als een 21-jarige student. Mijn school zou teveel aan ontwikkeling doen, die bij een kind eigenlijk niet zonodig ontwikkeld dient te worden (dans, drama, euritmie, handvaardigheid, verhalen schrijven, zingen; aspecten die ik overigens heel erg nuttig vond). Er moest meer ruimte voor efficiëntie komen en net wat minder zweverigheid. Aldus de inspectie. Behalve deze punten (en inmiddels zijn die flink aangepast, want ook de Geitenwollensokkenschool krijgt subsidie van de overheid en ben je niet een normale, openbare middelbare school, dan krijg je ook geen subsidie) viel het allemaal reuze mee en dat is dan ook wel weer de instelling van mijn middelbare school geweest: we hadden er allemaal wel een beetje (schapen)schijt aan. Geen subsidie? Dan doen we het toch zonder en dan vragen we aan de ouders zelf toch wel een bijdrage? 1040-urennorm? Zo weinig maar? Wij zaten sowieso al van half 9 tot 6 uur op school (waar ik overigens nog wel dolblij over had geprotesteerd met de rest van mijn school, omdat wij ook eens normaal wilden doen. Net als alle andere leerlingen in Nederland). Een uitje naar Parijs? Nee, gekkigheid, wij gaan op survivalkamp waar we tegen bomen aan praten en poepen in een zelf gegraven kuiltje.
Nu vroeg ik mij af of ik binnenkort ook zoiets shockerends moet verwachten van mijn faculteit. Je zou kunnen denken dat er bij Rechtsgeleerdheid vrij weinig te frauderen valt (dat dacht ik zelf namelijk nog tot aan een jaar geleden, maar dat even terzijde), maar gezien het aantal onderzoekers binnen privaatrecht alleen al (ik kan het weten, ze hebben mij de basis van het goederenrecht meegegeven) bestaat die kans dus wel. En wij leren braaf alle noten bij de arresten, nieuwe artikelen van Dinges en nieuwe artikelen van Danges, boeken van hoogleraar Y en boeken van docent Z. Voor je het weet, komt er aan het licht dat je net zo goed niet al die boeken en artikelen had hoeven te lezen, omdat ze vol onzin staan. Weet jij veel? Ik had hier eigenlijk nog niet zo bij stil gestaan totdat ik een column van Youp van 't Hek hierover las. Toen besefte ik me pas dat hij helemaal gelijk had.
Of dat ik straks als trotse afgestudeerde student (jaja, bachelor nog maar) mijn bachelordiploma in ontvangst neem en later blijkt dat ik mijn hele scriptie niet eens had mogen halen, omdat hij vol fouten stond en Universiteit Utrecht mij gewoon weg wilde hebben, zodat het aantal excellente studenten de overhand neemt (dat ben ik dus duidelijk niet).
Het lijkt mij dus beter om die hoogleraren en professoren nu maar met een korreltje zout te nemen en vooral heel nonchalant hun boeken en artikelen door te gaan bladeren. Over een jaar of 10 komt toch wel aan het licht dat het artikel grotendeels uit geblaat bestond en geloof mij: dan ben je misschien nog wel blij dat je voor een tentamen gezakt bent, waarvoor je alleen maar onzin had moeten leren.
maandag 30 september 2013
vrijdag 27 september 2013
32. Ruggen mysterie
De rug. Of eigenlijk: de vrouwenrug. Het heeft iets speciaals en iets moois. Als het bedekt is zonder al teveel vel, overtollig vet of rimpels is de rug een prachtig fenomeen. Nu vraag je je misschien af waarom ik een blog wijd aan de rug?
Na de film Silver Linings Playbook begon ik mij af te vragen 1. Waarom Amerikanen zo preuts zijn en 2. Waarom de mannen in die films vrijwel altijd een harde piemel lijken te krijgen van het enkel kijken naar een blote rug van een vrouw? En to be honest, ik kan het antwoord niet geven. Dat Amerikanen niet graag naakt laten zien (jaja, Game of Thrones valt daar niet onder), dat was al duidelijk. Nederlanders daarentegen lijken totaal geen problemen te hebben met naakt. Sowieso is voor de Nederlander een film zonder naaktheid altijd wel een tegenvaller. Daar waar Nederlandse films full frontal nudity laten zien stopt de Amerikaanse camera waar de borsten van de Amerikaanse actrice horen te beginnen. Heel flauw hoor!
In ieder geval heb ik wel nagedacht over wat de rug van de vrouw zo speciaal kan maken. Dus lieve mannen, schroom niet om mij het echte antwoord te geven na het lezen van deze blog. Is het voor jullie een opluchting om te zien dat de vrouw in kwestie geen haar op haar rug heeft en dat je weet dat het dus geen man kan zijn (definitief, je weet het namelijk nooit in deze wereld)? Om hier op voort te borduren: is dit een gevoel dat je al op honk 1 staat en dat je van honk 2 (borsten) dus niet ver verwijderd bent (de vrouw hoeft zich maar om te draaien en je bent binnen, denk ik zo)? Zet de blote vrouwenrug sowieso aan tot een wereld naar meer? Nodigt de rug meer uit naar sexy time dan een ander deel van het vrouwenlijk lichaam? In Amerikaanse films lijkt dit wel zo te zijn. Is de rug trouwens nog steeds even aantrekkelijk met puisten erop? Waar ligt de grens, mannen?
Ik ben verward.
Na de film Silver Linings Playbook begon ik mij af te vragen 1. Waarom Amerikanen zo preuts zijn en 2. Waarom de mannen in die films vrijwel altijd een harde piemel lijken te krijgen van het enkel kijken naar een blote rug van een vrouw? En to be honest, ik kan het antwoord niet geven. Dat Amerikanen niet graag naakt laten zien (jaja, Game of Thrones valt daar niet onder), dat was al duidelijk. Nederlanders daarentegen lijken totaal geen problemen te hebben met naakt. Sowieso is voor de Nederlander een film zonder naaktheid altijd wel een tegenvaller. Daar waar Nederlandse films full frontal nudity laten zien stopt de Amerikaanse camera waar de borsten van de Amerikaanse actrice horen te beginnen. Heel flauw hoor!
In ieder geval heb ik wel nagedacht over wat de rug van de vrouw zo speciaal kan maken. Dus lieve mannen, schroom niet om mij het echte antwoord te geven na het lezen van deze blog. Is het voor jullie een opluchting om te zien dat de vrouw in kwestie geen haar op haar rug heeft en dat je weet dat het dus geen man kan zijn (definitief, je weet het namelijk nooit in deze wereld)? Om hier op voort te borduren: is dit een gevoel dat je al op honk 1 staat en dat je van honk 2 (borsten) dus niet ver verwijderd bent (de vrouw hoeft zich maar om te draaien en je bent binnen, denk ik zo)? Zet de blote vrouwenrug sowieso aan tot een wereld naar meer? Nodigt de rug meer uit naar sexy time dan een ander deel van het vrouwenlijk lichaam? In Amerikaanse films lijkt dit wel zo te zijn. Is de rug trouwens nog steeds even aantrekkelijk met puisten erop? Waar ligt de grens, mannen?
Ik ben verward.
maandag 23 september 2013
31. Een goed bakkie
Sinds een tijdje woon ik in mijn nieuw onderkomen. In alle opzichten is het beter dan voor mijn uitwisseling (al kan de tijd in het buitenland natuurlijk nooit overtroffen worden, dit is in ieder geval een begin). Zo heb ik nu een grotere kamer voor minder geld (een beetje onderhandelen doet wonderen). Ik woon in een rustigere buurt, maar wil ik drukte dan kan ik een straat doorkruizen en ik word overspoeld door Arabische invloeden (het is Marrakech all over again). Daarnaast woont er een groot deel van mijn hockeyteam in mijn buurt, en ja het mag gezegd worden, waardoor ik mij om 12 uur 's nachts nog net ietsjes veiliger voel als ik terug kom van een training. Vier meisjes met een hockeystick in de hand geklemd stellen toch meer voor dan één meisje. Wat misschien nog wel één van de leukste dingen is aan mijn nieuw onderkomen is toch wel de supermarkt. Het is een waar paradijsje. Het is goedkoop, het is alsof je de jaren '80 binnen stapt en het heeft lekker eten. Ik heb het natuurlijk over de Nettorama. Tot voor kort had ik hier nog nooit over gehoord, maar toen mijn huisgenoot instemde om mij de buurt een beetje te laten zien, kon ze natuurlijk de Nettorama niet vergeten. En ik ben haar dankbaar. Het Tokkie-volk wat er dagelijks rond loopt is zowaar een bezichtiging op zichzelf (cassières meegeteld) en dat daarnaast elke keer mijn tas weer gecontroleerd wordt neem ik ook voor lief (ik kom daar nu elke dag en elke keer sta ik weer bij dezelfde cassière, maar ze vertrouwt me volgens mij nog steeds niet helemaal).
Maaaaar, tromgeroffel, het leukste, het allerleukste (tot nu toe), is wel dat ik nu in de ochtend langs de Douwe Egberts fabriek loop. Toen een vriendin van mij vroeg wat ze nou precies rook (waarbij ze zelf dacht dat het aangebrande tosti's moest zijn), kon ik ook niet bedenken wat die geur nou was. Totdat ik vandaag mijn hardloopschema weer eens oppakte (ik moet voor midden november in staat zijn om 15 kilometer in een goed tempo te rennen) en bijna een uur lang moest rennen. De vraag is dan: waar ga je heen? Ik besloot de lange weg waaraan ik woon, en die dus helemaal niet zo heel lang blijkt te zijn, af te lopen. Toen een keertje naar rechts, en weer links en wat zie ik daar: een gele brug. Die mij en mijn vriendje zoveel ellende gebracht heeft op onze grote fietstocht door Nederland. In een groot vierkant gebouw daarnaast was hetgeen wat mij elke ochtend die lekkere geur bezorgt. Ik drink zelf dan geen koffie, maar oh, wat ruikt het lekker. En dan nog het besef dat de stad waarin je woont toch niet zo groot is, als je dacht dat hij was.
Gedreven op de geur van koffie kon ik die brug aan. En de 50 minuten die daarna volgden ook. Koffie werkt verslavend. Ik kan nu al niet wachten op mijn volgende loopronde.
Maaaaar, tromgeroffel, het leukste, het allerleukste (tot nu toe), is wel dat ik nu in de ochtend langs de Douwe Egberts fabriek loop. Toen een vriendin van mij vroeg wat ze nou precies rook (waarbij ze zelf dacht dat het aangebrande tosti's moest zijn), kon ik ook niet bedenken wat die geur nou was. Totdat ik vandaag mijn hardloopschema weer eens oppakte (ik moet voor midden november in staat zijn om 15 kilometer in een goed tempo te rennen) en bijna een uur lang moest rennen. De vraag is dan: waar ga je heen? Ik besloot de lange weg waaraan ik woon, en die dus helemaal niet zo heel lang blijkt te zijn, af te lopen. Toen een keertje naar rechts, en weer links en wat zie ik daar: een gele brug. Die mij en mijn vriendje zoveel ellende gebracht heeft op onze grote fietstocht door Nederland. In een groot vierkant gebouw daarnaast was hetgeen wat mij elke ochtend die lekkere geur bezorgt. Ik drink zelf dan geen koffie, maar oh, wat ruikt het lekker. En dan nog het besef dat de stad waarin je woont toch niet zo groot is, als je dacht dat hij was.
Gedreven op de geur van koffie kon ik die brug aan. En de 50 minuten die daarna volgden ook. Koffie werkt verslavend. Ik kan nu al niet wachten op mijn volgende loopronde.
woensdag 28 augustus 2013
30. Irritaties
Om even specifieker te zijn: irritaties in het openbaar vervoer. Ik bedacht me gisteren dat het eigenlijk vreemd is dat wij onze irritaties publiekelijk maken. Ik, een slikker, zit liever in een hoekje een beetje in mijzelf te schelden, dan dat ik opsta en zeg: HEY JOH, MALLERD! Dat is gewoonweg gekkigheid.
Neem bijvoorbeeld gisteren. Ik zat in de metro en het ging een beetje van lalalalala, totdat er een man mét een fiets binnen komt lopen (die fiets is van essentieel belang voor datgene wat hij ging zeggen, blijkbaar). Een paar weggejaagde mensen (daar ging het al mis, zou je kunnen constateren) later, roept die man keihard door de metro: KUT METRO! Dan denk je ook bij jezelf: 'Waar komt dit nou vandaan?' Vooral ook omdat alles nog soepel verliep voordat deze man dit uitriep. Maar wij, de nuchtere Nederlanders, kijken nergens meer van op. Terwijl ik om mij heen kijk om die man nog te hulp te schieten, zie ik anderen uit het raam staren en/of muziek luisteren.
Vervolgens roept een meisje een paar rijen voor me, ook op schreeuwniveau: "DIT KAN JE TOCH NIET MAKEN? DIT ZET JE TOCH NIET ONLINE, STOMMERD!" Of iets in die trant. Wat bleek: haar zusje had gereageerd op de status van een vriendin van de schreeuwlelijk. Dan denk ik ook, als nuchtere Nederlander: "Naaaa jaaaa, waar maak je je druk om." Ik vond het ergens nog wel lief van dat onbenullige zusje.
Ik denk dan echt, ik herhaal het nog even: mensen waar maken we ons nou eigenlijk druk om?
Mijn irritaties zijn van grotere omvang (en belangrijkere, al zeg ik het zelf). Bijvoorbeeld, waarom ik een boek aan het lezen ben, waar ik niet doorheen kom (niet eens omdat het in het Engels is, want mijn Engels is natuurlijk nu hartstikke native, maar meer om het feit dat het me niet interesseert, maar als ik nu stop, bang ben om te veel te missen. Dilemma, dilemma). Het feit dat mijn fiets ter dood veroordeelt is door een fietsenmaker. Hij kon het eigenlijk ook niet vaak genoeg zeggen. "Zie je wel. Die hele ketting. Nou ligt hij er weer af. Kijk. Nou spuit ik hem weer effe in. Nou, hup, valt ie er weer af. Er moet eigenlijk gewoon een heel nieuwe ketting op. Als het even kan zou je gewoon een nieuwe fiets moeten kopen, want hij heeft zijn beste tijd wel gehad, zo te zien. Hoe lang heeft u hem nu al? Twee jaar nog maar? Ik had hem 5 jaar gegeven. Wat zegt u? Heel goedkoop op Marktplaats gekregen? Tja, daar heb je het al natuurlijk. Goed, ik spuit die ketting weer in. God, daar gaat ie weer." "Wat bedoelt u nu precies te zeggen?"
Daarnaast dan nog de irritatie of eigenlijk meer het besef dat je wel iets doet, maar toch ook weer niet. En doordat je denkt dat je dan wel iets doet, ook gelijk denkt dat je geen tijd meer hebt. De waarheid is gewoon vaak dat je dan eigenlijk niets aan het doen bent en dus best veel tijd over hebt. Ik zou eigenlijk willen opperen alle agenda's maar gelijk de prullenbak in te werpen, want het bevordert niet de vriendschappen. Dan heb ik, misschien een onbenullige hoor, ik weet het niet, nog de irritatie dat alle fietsenrekken altijd bezet zijn. Slecht weer, mooi weer, vroeg, laat; het maakt allemaal geen shit meer uit. En als je dan al op het heetst van de dag en in alle haast een plekje aan het zoeken bent en dan een rek tegen komt met enkel een fietsband, ja één, bevestigt ziet. Nouuuuu, dan breekt je klomp natuurlijk. Dan denk je ook: waarom zou iemand een fiets meenemen met maar één wiel eraan? Ik weet het niet hoor. Het lijkt mij niet prettig fietsen in ieder geval. Had deze persoon in kwestie gedacht dat hij iemand anders nog blij zou maken met één wiel (die ook nog eens vast zat aan een rek met een slot, die natuurlijk een apart sleuteltje nodig heeft)? Naaaa, ik weet het niet meer hoor.
Nu ik toch bezig ben, beste mensen, het is ik erger me aan en het irriteert me dat. En het is groter dan en niet groter als.
Bedankt voor de medewerking.
Neem bijvoorbeeld gisteren. Ik zat in de metro en het ging een beetje van lalalalala, totdat er een man mét een fiets binnen komt lopen (die fiets is van essentieel belang voor datgene wat hij ging zeggen, blijkbaar). Een paar weggejaagde mensen (daar ging het al mis, zou je kunnen constateren) later, roept die man keihard door de metro: KUT METRO! Dan denk je ook bij jezelf: 'Waar komt dit nou vandaan?' Vooral ook omdat alles nog soepel verliep voordat deze man dit uitriep. Maar wij, de nuchtere Nederlanders, kijken nergens meer van op. Terwijl ik om mij heen kijk om die man nog te hulp te schieten, zie ik anderen uit het raam staren en/of muziek luisteren.
Vervolgens roept een meisje een paar rijen voor me, ook op schreeuwniveau: "DIT KAN JE TOCH NIET MAKEN? DIT ZET JE TOCH NIET ONLINE, STOMMERD!" Of iets in die trant. Wat bleek: haar zusje had gereageerd op de status van een vriendin van de schreeuwlelijk. Dan denk ik ook, als nuchtere Nederlander: "Naaaa jaaaa, waar maak je je druk om." Ik vond het ergens nog wel lief van dat onbenullige zusje.
Ik denk dan echt, ik herhaal het nog even: mensen waar maken we ons nou eigenlijk druk om?
Mijn irritaties zijn van grotere omvang (en belangrijkere, al zeg ik het zelf). Bijvoorbeeld, waarom ik een boek aan het lezen ben, waar ik niet doorheen kom (niet eens omdat het in het Engels is, want mijn Engels is natuurlijk nu hartstikke native, maar meer om het feit dat het me niet interesseert, maar als ik nu stop, bang ben om te veel te missen. Dilemma, dilemma). Het feit dat mijn fiets ter dood veroordeelt is door een fietsenmaker. Hij kon het eigenlijk ook niet vaak genoeg zeggen. "Zie je wel. Die hele ketting. Nou ligt hij er weer af. Kijk. Nou spuit ik hem weer effe in. Nou, hup, valt ie er weer af. Er moet eigenlijk gewoon een heel nieuwe ketting op. Als het even kan zou je gewoon een nieuwe fiets moeten kopen, want hij heeft zijn beste tijd wel gehad, zo te zien. Hoe lang heeft u hem nu al? Twee jaar nog maar? Ik had hem 5 jaar gegeven. Wat zegt u? Heel goedkoop op Marktplaats gekregen? Tja, daar heb je het al natuurlijk. Goed, ik spuit die ketting weer in. God, daar gaat ie weer." "Wat bedoelt u nu precies te zeggen?"
Daarnaast dan nog de irritatie of eigenlijk meer het besef dat je wel iets doet, maar toch ook weer niet. En doordat je denkt dat je dan wel iets doet, ook gelijk denkt dat je geen tijd meer hebt. De waarheid is gewoon vaak dat je dan eigenlijk niets aan het doen bent en dus best veel tijd over hebt. Ik zou eigenlijk willen opperen alle agenda's maar gelijk de prullenbak in te werpen, want het bevordert niet de vriendschappen. Dan heb ik, misschien een onbenullige hoor, ik weet het niet, nog de irritatie dat alle fietsenrekken altijd bezet zijn. Slecht weer, mooi weer, vroeg, laat; het maakt allemaal geen shit meer uit. En als je dan al op het heetst van de dag en in alle haast een plekje aan het zoeken bent en dan een rek tegen komt met enkel een fietsband, ja één, bevestigt ziet. Nouuuuu, dan breekt je klomp natuurlijk. Dan denk je ook: waarom zou iemand een fiets meenemen met maar één wiel eraan? Ik weet het niet hoor. Het lijkt mij niet prettig fietsen in ieder geval. Had deze persoon in kwestie gedacht dat hij iemand anders nog blij zou maken met één wiel (die ook nog eens vast zat aan een rek met een slot, die natuurlijk een apart sleuteltje nodig heeft)? Naaaa, ik weet het niet meer hoor.
Nu ik toch bezig ben, beste mensen, het is ik erger me aan en het irriteert me dat. En het is groter dan en niet groter als.
Bedankt voor de medewerking.
zondag 30 juni 2013
29. Speciaal voor jou
Jij was degene die zei hoe erg je me gemist had. Jij was degene die zei dat we zulke goede gesprekken hadden. Maar je was ook degene die zei dat ik al in maanden niet geschreven had. Jij, trouwe lezer.
En je hebt gelijk. Mijn laatste blogpost dateert van 3 maanden geleden en dat is best wel lang geleden. Desondanks heb ik niet stil gezeten. Ik heb een fantastische tijd in Wales gehad en over die fantastische tijd heb ik geschreven, maar niet hier. Op ansichtkaartjes (ook naar jou), in emailtjes en in mijn columns op de Universiteitswebsite.
Gek dat alles nu afgelopen is. Mijn avontuur is klaar, finito en duidelijk finished. Maar voor sentimenteel gedoe ben je hier niet op het goede adres. Ik heb vrienden (misschien wel voor het leven) gemaakt en ik heb nog steeds mijn vrienden voor het leven in Nederland. Jawel, beste mensen: je leest nu een blogspot van het gelukkigste meisje van Nederland. Ik ga weer een heel nieuw avontuur tegemoet en misschien wel wat minder spannend, maar zeker niet minder leuk.
And you know what: Ik heb jou ook erg gemist!
En je hebt gelijk. Mijn laatste blogpost dateert van 3 maanden geleden en dat is best wel lang geleden. Desondanks heb ik niet stil gezeten. Ik heb een fantastische tijd in Wales gehad en over die fantastische tijd heb ik geschreven, maar niet hier. Op ansichtkaartjes (ook naar jou), in emailtjes en in mijn columns op de Universiteitswebsite.
Gek dat alles nu afgelopen is. Mijn avontuur is klaar, finito en duidelijk finished. Maar voor sentimenteel gedoe ben je hier niet op het goede adres. Ik heb vrienden (misschien wel voor het leven) gemaakt en ik heb nog steeds mijn vrienden voor het leven in Nederland. Jawel, beste mensen: je leest nu een blogspot van het gelukkigste meisje van Nederland. Ik ga weer een heel nieuw avontuur tegemoet en misschien wel wat minder spannend, maar zeker niet minder leuk.
And you know what: Ik heb jou ook erg gemist!
vrijdag 29 maart 2013
28. I don't even have a pla
Na een aantal weken is de roze wolk inmiddels wat lichter geworden. Hij is er nog steeds hoor, maar iets minder prominent aanwezig dan de eerste twee weken hier. En ik weet heel goed hoe dat komt. Zo gaat het. Met alles. Alles wat nieuw is, wordt op een gegeven moment bekend, soms zelfs saai (niet in mijn geval, don't worry), het wordt vanzelfsprekend. Nog steeds huppel ik vrolijk die heuvel op en nog steeds ren ik vrolijk die heuvel af. Ik zit alleen iets minder vrolijk en blij in colleges, omdat het colleges zijn. Ik betrapte me er zelfs op dat ik al over een aantal docenten een mening aan het vormen ben, terwijl ik ze nu net 2 maanden ken. Ja, ik voel me behoorlijk thuis hier.
En toch, ik weet niet hoe ik het kan omschrijven, zijn mijn dagen hier anders dan in Nederland. Ik ben elke dag wel bezig (meestal niet met de studie, maar dat terzijde). Ik beleef veel meer plezier aan koken (en het eten ervan). Mijn weekenden zijn altijd vol, maar zo gezellig en relaxt. En misschien wel het grootste verschil is dat ik hier niet gestresst ben. Gewoon nul komma nul. Ik sta ontstresst op en ik ga ontstresst naar bed. Ik moet zeggen dat het in het begin best wel wennen was. Gewoon geen stress. Waar gaat al mijn energie naar toe als ik niet stress? Dus toen moeder lief zei dat ik wel een iets dikkere kont had gekregen (en de gouden regel over moeders is: zij spreken altijd de waarheid), ging ik me, lichtelijk gestresst, wel afvragen hoe dat dan zo was gekomen. En nu weet ik het. Mama's theorie: als je gestresst bent, gaat je hart sneller kloppen, verbrand je alles veel sneller en maken twee koekjes geen verschil. Ik, zit daarentegen zo lekker in mijn vel dat twee koekjes, een brownie en een banaan een heleboel uitmaakt. Namelijk: De Dikke Kont. Dus nadat moeders weer weg was, heb ik, een week lang heel gestresst en onzeker gedaan, paranoia op de weegschaal gestaan (die, naar mijn mening, 4 kilo te veel rekent), twee rondjes extra gerend et voila: mijn hart klopte als een malle en ik was weer twee kilootjes lichter.
De stress komt echter wel terug zodra ik aan het volgende semester denk. En dat is niet eens omdat ik dan afstudeer (jeeeee!). Eerlijk gezegd heb ik daar heel veel zin in. Het is meer: wat ga ik daarna doen? Het punt is ook gewoon dat ik er niet aan wil denken. Ik heb nog niet eens plannen gemaakt voor de zomer, laat staan dat ik al een plan heb voor het volgende semester. Nee, dit meisje gaat genieten (met desnoods een dikkere kont dan in Nederland) van het hier & nu. Want ik zeg maar zo: liever ontstresst zonder een pla, dan gestresst en niet kunnen genieten.
En toch, ik weet niet hoe ik het kan omschrijven, zijn mijn dagen hier anders dan in Nederland. Ik ben elke dag wel bezig (meestal niet met de studie, maar dat terzijde). Ik beleef veel meer plezier aan koken (en het eten ervan). Mijn weekenden zijn altijd vol, maar zo gezellig en relaxt. En misschien wel het grootste verschil is dat ik hier niet gestresst ben. Gewoon nul komma nul. Ik sta ontstresst op en ik ga ontstresst naar bed. Ik moet zeggen dat het in het begin best wel wennen was. Gewoon geen stress. Waar gaat al mijn energie naar toe als ik niet stress? Dus toen moeder lief zei dat ik wel een iets dikkere kont had gekregen (en de gouden regel over moeders is: zij spreken altijd de waarheid), ging ik me, lichtelijk gestresst, wel afvragen hoe dat dan zo was gekomen. En nu weet ik het. Mama's theorie: als je gestresst bent, gaat je hart sneller kloppen, verbrand je alles veel sneller en maken twee koekjes geen verschil. Ik, zit daarentegen zo lekker in mijn vel dat twee koekjes, een brownie en een banaan een heleboel uitmaakt. Namelijk: De Dikke Kont. Dus nadat moeders weer weg was, heb ik, een week lang heel gestresst en onzeker gedaan, paranoia op de weegschaal gestaan (die, naar mijn mening, 4 kilo te veel rekent), twee rondjes extra gerend et voila: mijn hart klopte als een malle en ik was weer twee kilootjes lichter.
De stress komt echter wel terug zodra ik aan het volgende semester denk. En dat is niet eens omdat ik dan afstudeer (jeeeee!). Eerlijk gezegd heb ik daar heel veel zin in. Het is meer: wat ga ik daarna doen? Het punt is ook gewoon dat ik er niet aan wil denken. Ik heb nog niet eens plannen gemaakt voor de zomer, laat staan dat ik al een plan heb voor het volgende semester. Nee, dit meisje gaat genieten (met desnoods een dikkere kont dan in Nederland) van het hier & nu. Want ik zeg maar zo: liever ontstresst zonder een pla, dan gestresst en niet kunnen genieten.
zaterdag 2 februari 2013
27. Dear all
Daar ben ik dan. In Wales. In een stadje waarvan ik de naam eerst niet eens uit kon spreken. Met nieuwe huisgenoten. Met nieuwe mensen om me heen. Een nieuwe universiteit en nieuwe vakken. Zo lang ik me kan herinneren, droomde ik hiervan. En nu is mijn droom werkelijkheid geworden.
Als enige Nederlander voelde ik me in het begin pretty special. "Where are you from?" "The Netherlands!" "Ah, The Netherlands. I love The Netherlands!!" Leuk om te horen natuurlijk. Iedereen houdt van Nederland. Waarna ik ook altijd de vraag krijg "Why are you here?!" En waarom ben ik hier? Omdat het zo geweldig leuk is. Elke dag ben ik vrolijk. Elke dag huppel ik door de straten, met natte haren van de regen, maar I don't care.
Op dit moment leef ik op een roze wolk. Mijn skypesessies zijn alles behalve emotioneel. Ik vind het fantastisch om over mijn 'avonturen' te vertellen. Om te vertellen hoe prachtig het hier is. Om te vertellen hoe leuk het is om met windkracht 10 en een dikke plensbui over de boulevard te rennen. Hoe heerlijk het is om de heuvel op te lopen, maar hoe tien keer leuker het is om die heuvel af te rennen. Hoe ik geniet van de lekkernijen en de kooksessies van mijn huisgenoot. Trotse ouders, broers en vriendinnen laten me weten dat ik straal. En dat is ook zo. Met een glimlach van hier tot Tokio val ik in slaap.
En natuurlijk lig ik soms in mijn bed te denken. Te denken aan thuis. Aan mijn familie, mijn vriendinnen, vriendjelief. En als ik iedereen op Skype zie, dan, natuurlijk, heb ik zin om iedereen een dikke knuffel te geven. Voor nu moet ik het doen met een enthousiaste digitale skype zwaai.
Love you all.
Als enige Nederlander voelde ik me in het begin pretty special. "Where are you from?" "The Netherlands!" "Ah, The Netherlands. I love The Netherlands!!" Leuk om te horen natuurlijk. Iedereen houdt van Nederland. Waarna ik ook altijd de vraag krijg "Why are you here?!" En waarom ben ik hier? Omdat het zo geweldig leuk is. Elke dag ben ik vrolijk. Elke dag huppel ik door de straten, met natte haren van de regen, maar I don't care.
Op dit moment leef ik op een roze wolk. Mijn skypesessies zijn alles behalve emotioneel. Ik vind het fantastisch om over mijn 'avonturen' te vertellen. Om te vertellen hoe prachtig het hier is. Om te vertellen hoe leuk het is om met windkracht 10 en een dikke plensbui over de boulevard te rennen. Hoe heerlijk het is om de heuvel op te lopen, maar hoe tien keer leuker het is om die heuvel af te rennen. Hoe ik geniet van de lekkernijen en de kooksessies van mijn huisgenoot. Trotse ouders, broers en vriendinnen laten me weten dat ik straal. En dat is ook zo. Met een glimlach van hier tot Tokio val ik in slaap.
En natuurlijk lig ik soms in mijn bed te denken. Te denken aan thuis. Aan mijn familie, mijn vriendinnen, vriendjelief. En als ik iedereen op Skype zie, dan, natuurlijk, heb ik zin om iedereen een dikke knuffel te geven. Voor nu moet ik het doen met een enthousiaste digitale skype zwaai.
Love you all.
Abonneren op:
Posts (Atom)