23. Liever niet

Cynisch. Dat ben ik ten voeten uit. Al ben ik ervan overtuigd dat iedereen af en toe een beetje cynisch is, is het bij mij soms in ergere mate. Ik heb namelijk een hekel aan kinderen. Daarbij maakt de leeftijd overigens wel een verschil. Zodra ze beginnen met praten, dan begint bij mij de haat. En sommigen mensen denken dus nu dat ik heel erg overdrijf, maar ik ben slecht in temperen. Voor mij is het of haat of liefde en daar zit wat mij betreft niets tussenin. Je hebt van die mensen die 'soms' of 'op sommige momenten' 'sommige kinderen' haten. Ik haat alle kinderen vanaf de leeftijd van 4 jaar.

Ik weet niet wanneer het begonnen is, maar wat ik wel weet is dat ik het oppassen als bijbaantje vreselijk vond. Ik kwam voor het geld, gratis eten en televisie, maar de kinderen konden wat mij betreft naar de maan lopen. Eer ik ze op bed had en een verhaaltje had voorgelezen, was ik al 2 uur verder. Vreselijk vond ik het. Daarbij komen dan ook nog die onbeschofte vragen. Een andere oppas had er waarschijnlijk hartelijk om gelachen, maar ik bedacht in mijn hoofd een wraakactie voor zo'n vraag. Zo was er een oppaskindje die vroeg hoe ik aan mijn borsten kwam, dat ze best klein waren en daarbij raakte ze de hele tijd mijn borsten aan. Ik was verdorrie 15 en nog nooit aangeraakt door een jongen. Ik vond het te gênant voor woorden. De vragen van de kinderen vind ik eigenlijk nog het ergste. Zo was ik, en jawel niemand kon het geloven, zwartepiet afgelopen Sinterklaasperiode. Overgehaald door het lekkere salaris en de gratis kruidnoten. De kinderen stelden allemaal vragen over Sinterklaas en al vond ik het stiekem heerlijk om ze voor te liegen; het was nog een hele improvisatieklus om een goed antwoord te bedenken. Het liefst had ik tegen hen allemaal gezegd: 'Sinterklaas bestaat niet'. Maar ja: dat is politiek incorrect. We gunnen de kinderen hun geloof en zodra ze 8 jaar zijn, vallen ze in een groot gat, omdat al die tijd Sinterklaas nooit bestaan heeft.

Ik besef me dat ik zo negatief ben, dat het volgens mij bijna niet meer leuk is om het te lezen. Daarnaast denken al mijn vriendinnen dat ik het niet meen. Ik schijn het nogal 'grappend' te zeggen, terwijl ik bloed serieus ben. Laatst was er ook een vriendin die had gezegd dat ik later heel huiselijk zou worden en een goede huisvrouw en moeder zou zijn. Ik was diep, maar dan ook diep beledigd. Toen voegde ze er nog maar aan toe dat huiselijk zijn heel positief is. En een andere vriendin had gezegd dat ik toch later wel kinderen krijg.

Stiekem denk ik ook wel dat ze gelijk heeft. Mijn principes ('haat aan alle kinderen boven de 4 jaar', 'nooit geen kinderen', 'kinderen voor mijn 28ste, worden, hoe cru ook, geaborteerd') heb ik sinds september laten varen. Niet allemaal, maar mijn haat is wat minder geworden. En nu ga ik iets zeggen, waar ik voor september bijna van moest braken, zo zoetsappig, maar ik heb een liefde en de liefde maakt blind. Ik heb fantasietjes over 3 kinderen en hoe onze drie kleine, roodharige kinderen gaan heten. En waar we wonen en zo. Ik baal er wel van dat ik niet zo standvastig ben, maar shit happens.

22. 6 maanden vooruit

Weet je dat november weer de tijd is om een vakantie te plannen voor de zomer? En als je in december wilde gaan skiën, dan had je in juli al moeten boeken. Weet je ook dat er mensen zijn die in september al een evenement op Facebook plaatsen voor Oud & Nieuw. Weet je ook dat mijn goede voornemen van het jaar 2012 was 'minder vooruit plannen'?
Weet je dat er verder niemand rekening houdt met het feit dat jij niet aan een strakke planning doet?

Midden november: "Wat doe jij met Oud & Nieuw?" "Wat?" "Wat doe jij met Oud & Nieuw?" "Ik snap je niet?" "OF JE IETS GEPLAND HEBT?" "Nee, sorry, nee. Ik heb er eerlijk gezegd nog niet over nagedacht. Het is dat jij het nu zegt. Nu denk ik er aan. Ik begin me nu ook al zorgen te maken. Is dat nodig?" "Nou ja, er zijn weer kaartjes te koop en die vliegen er binnen een dag uit?" "Een dag?" "Tja. Oud & Nieuw is populair." "Ik heb mijn verjaardag al wel gepland, maar dat was écht nodig." "Oud & Nieuw plannen is ook écht nodig. Anders zit je weer saai ergens alleen."

Het punt is, dat ik het helemaal niet erg vind om 'saai' Oud & Nieuw te vieren. Ik hecht, sinds ik niet meer thuis woon, veel meer waarde aan mijn familie en lieve vriendinnen. Dat zijn de mensen waar je uiteindelijk op terug kunt vallen, in welke soort tijden dan ook. Dat zijn de mensen die uiteindelijk altijd voor je klaar zullen staan en dat zijn dus ook de mensen met wie ik het liefst een vuurpijl in de lucht schiet om het nieuwe jaar in de luiden. Met wie ik het liefst voor de open haard zit en elkaar lieve verhaaltjes voor lees. Met wie ik, onder het genot van champagne, witte wijn, toastjes met brie, oliebollen, appelflappen, naar Paul de Leeuw of de Oudejaarsconference kijk.

En. Dit soort avonden zijn niet te plannen. Dat is het mooie ervan.

21. Hiep hoi!

Mijn allereerste artikel staat online. Wat ben ik trots, wat ben ik blij en wat ben ik zo sociaal om het met jullie te delen.

Utrechtse studenten willen duurzaamsten zijn

20. Koekje erbij?

Zoals elke goede student, sog ik ook weleens. Het soggen maakt de student. Tot voor kort wist ik niet eens wat soggen was. Je kunt de betekenis ervan ook niet vinden in de van Dale, dus heb ik een hele tijd gedacht dat de berichtjes "Jongens, ik ben lekker aan het soggen, maar moet je dit filmpje zien. Hilarisch" of "In het kader van sog hierbij een filmpje van mijn favoriete cabaretier" op facebook, verkeerd waren gespeld. Soggen kon gewoon geen woord zijn en ik was diep teleurgesteld in mijn mede-studenten. Waarom kan niemand meer normaal Nederlands schrijven? Nu weet ik wel wat sog is: studie ontwijkend gedrag. Waarom sog in het leven is geroepen, is me nog steeds onduidelijk. Ik doe al jarenlang aan studie ontwijkend gedrag, maar in die tijd noemde ik dat gewoon 'even afgeleid'.

Hoe dan ook. Ik heb nu tentamens, waardoor ik elke mogelijkheid aanpak om achter mijn laptop te kruipen. En dat blijkt nog leerzaam te zijn ook. Sinds kort is er het zogenaamde 'cookiebeleid'. De surfer moet de mogelijkheid worden geboden om cookies wel of niet te accepteren. Hier zit dus mooi een addertje onder het gras, want als je zegt dat je de cookies niet wilt, dan kun je de desbetreffende website ook niet meer bekijken. Daar ben je dan mooi mee. Zo wilde ik meedoen aan een wedstrijd op Elle.nl, maar ik had de cookies niet geaccepteerd. Het gevolg: ik kon geen afbeeldingen meer zien, de pagina's laadde heel traag (eigenlijk laadde het niet). Hierdoor werd ik gedwongen bij mijn volgende bezoek aan Elle.nl wél de cookies te accepteren. Dit gaat geheel tegen mijn principes in. Ik heb nogal wat principes, maar het 'cookiebeleid' komt van fucking diep.

Sinds ik weet dat we 'gevolgd' worden, vind ik het belangrijk dat ik alles probeer te beschermen. Vakantiekiekjes, tags op facebook etc. heb ik niet openbaar gemaakt en zijn alleen zichtbaar voor mijzelf of mijn vrienden. Zo vind ik de cookies erg vervelend, omdat op elke website waar ik kom, een cookie denkt dat ik daadwerkelijk geïnteresseerd ben in het onderwerp van de website. Op mijn facebook krijg ik dan advertenties van bijvoorbeeld 'Uggs'. Uggs komt van ugly en zo vind ik die schoenen ook net olifantenpoten. Ik kan er eigenlijk geen positief woord over zeggen. Maar omdat ik toevallig een keer op een schoenenwebsite heb gekeken, denkt een cookie dat ik daadwerkelijk van Uggs houd.

Stiekem ben ik ook wel een beetje beledigd. Ik word in een hokje gestopt. Het heeft me jaren gekost om me uit zo'n hokje te wurmen, daarnaast heeft het ook een aantal jaar geduurd voordat ik zelf niet meer in 'hokjestermen' dacht. Het is net de basisschool all over again. Ik wil nu niet zeggen dat ik uniek ben, al ben ik dat natuurlijk wél. Maar om nou door een cookie in het 'Uggs-hokje' te worden geplaatst, doet pijn, erg pijn.

19. Help, mijn huisbaas is een lul!

Notitie: alle uitspattingen, gedaan in deze tekst, zijn geheel naar de gevoelens van het slachtoffer beschreven. Niks is overdreven. Tevens zijn alle namen voor de veiligheid van toekomstige huurders niet gefingeerd. 

Anderhalf jaar geleden trok ik de Wereld der Studenten in. Ik studeerde al in Utrecht, waarom er ook niet wonen? De eerste keer hospiteren, was zoals bij elke student, een drama. Bovendien, zo bleek later, was het ook aan de andere kant van Utrecht, waar je alleen genoegen meeneemt als je drie uur moet reizen naar Utrecht. Na een stuk of 5 keer hospiteren (allemaal afgewezen uiteraard), kwam ik een advertentie op Kamernet tegen waarvoor ik een keertje niet hoefde te hospiteren. De locatie was perfect en ondanks dat de huur wat hoog was, besloot ik een kijkje te nemen.
Trillend van de zenuwen stapte ik uit de bus, want ik vond het allemaal wel vreemd dat ik alleen met de verhuurder zou zijn. Een paar keer liep ik langs een fel roze deur, maar ik kwam tot de conclusie dat het, door hem opgegeven huisnummer, niet moest kloppen. Mijn bloed begon te koken, maar voordat het zijn kookpunt bereikte ("Ben ik nou werkelijk waar voor de gek gehouden?"), zag ik een man nonchalant bij een deur hangen. Ik besloot maar te vragen of hij wist waar ik het huis kon vinden. Voor het zelfde geld, was het een magisch huis die je alleen kon bereiken door met een paraplu op bepaalde muurstenen te tikken. De man zag me aankomen en vroeg gelijk of ik voor het huis kwam. Toen hij zijn bolle hoofd opzij deed, zag ik het huisnummer tevoorschijn komen. De man stelde zich voor als Martin.

Eigenlijk zijn toen alle problemen begonnen. Ik had in eerste instantie nooit mezelf moeten voorstellen, dan had ik namelijk ook nooit geweten dat hij Martin heet (hoe vaker ik die naam typ, hoe bozer ik word) en dan had mijn leven er heel veel anders uitgezien. Hoe het ook zij, ik heb me helaas wel voorgesteld en ik heb de kamer, ondanks de hoge huurprijs, wél geaccepteerd. Als onzekere, onwetende, jonge studente weet je ook niet wat je andere opties zijn.

Na een week had ik al mijn eerste akkefietje. De huurder voor mij had mooi laminaat in de kamer laten leggen. Hier wilde hij echter wel een schappelijk prijsje voor terug. Geheel begrijpelijk. Daar was ook niks mis mee. Waar wel wat mis mee was, was het feit dat Martin had gezegd dat het 50 euro zou zijn en de ex-huurder het vervolgens opschroefde naar 70 euro. Bonje natuurlijk. Vervolgens geeft de ex-huurder mij de sleutel, terwijl Martin dit hoorde te doen. Weer bonje. Niet veel later wil ik mijn kamer inrichten, maar daarvoor heb ik wel de exacte maten nodig. Martin wilde die niet geven. Weer bonje. Toen was ik boos over de deur, omdat er nog stickers op zaten die niet van mij waren en die ik er ook niet af kreeg. Ik wees Martin erop, hij boos omdat de ex-huurder dit hoorde te doen. Toen, helemaal uit het niets, mailde Martin mij dat hij niet wilde dat ik nog langer de kamer zou huren. Ik was natuurlijk in paniek, maar dat is allemaal weer goed komen.

Ik zou zo dus wel kunnen stellen, dat vanaf week 1 onze relatie niet optimaal was. Toen ik na 6 maanden tijd ook nog besloot de huurcommissie in te schakelen, was onze relatie al helemaal verpest. Uiteindelijk is er wel veel van de huur vanaf gegaan, maar daarvoor heb ik wel een paar dreigementen mogen ontvangen (hiep hoi!).

Binnenkort vertrek ik voor een halfjaar naar Wales en zoals de meeste studenten dat doen, wilde ook ik mijn kamer onderverhuren. In bijna elk huurcontract staat dat het niet toegestaan is, tenzij de verhuurder het uitdrukkelijk toestaat. Ik besloot het erop te wagen en mailde de boze, grote geldwolf. De meeste verhuurders knijpen voor een halfjaar hun ogen wel dicht, maar zoals je waarschijnlijk had verwacht (dit verhaal kent geen happy end en alleen mij overkomt de slechte dingen) mijn verhuurder NIET. Hij wil er ook niet over praten, aangezien dit voor hem een aanknopingspunt is om mij eruit te gooien. Nu is mijn enige optie om mijn kamer op te zeggen en na de zomervakantie weer te hospiteren.

I am one lucky bastard.

18. Boer zoekt het einde

Elke zondag, 10 voor half 9 (wat is dat voor een tijd, trouwens?) lig of zit ik klaar voor de buis. Een kopje thee binnen handbereik en mijn relaxte zondagavond kan beginnen.
Ik ben er eerlijk gezegd nooit zo lyrisch over geweest. Het was meer dat mijn schoolvriendinnen er tijdens de maandagochtend- en middagpauze in slaagden om mijn pauzes zo te 'verpesten' dat het alleen maar over Boer Zo en Boerin Zus ging, dat ik eigenlijk mijn ei niet meer kwijt kon. Je begrijpt: ik keek uit naar mijn boterhammetjes op dinsdag en gesprekken die niet het boerenleventje betroffen. Dus ik besloot dat het tijd werd voor een verandering. Mijn tv-gedrag moest worden aangepast. Zo geschiedde het dat het nieuwe seizoen van 'Boer zoekt vrouw' aanbrak en ik uiteraard blanco voor de televisie zat. Er zijn inmiddels zoveel boeren, geiten, koeien en kandidaten verstreken dat ik niet meer zou weten in welk seizoen ik precies ben ingestapt. Wel herinner ik me het grote drama van vorig jaar nog, waar een boer zijn keuze voor een vrouw al had gemaakt, voordat het eigenlijk mocht.
Heel Nederland in rep en roer natuurlijk. Het programma was mislukt; een fiasco!
Als je het mij vraagt, was het een goede zet van die boer. Ja, hij verpestte het programma lichtelijk. Het was ook wel lichtelijk een aparte man, maar als je je bedenkt dat liefde normaal gesproken niet via een derde verloopt (de altijd vrolijke Yvon Jaspers, in de volksmond: koppelaarster) en het heel snel kan gaan, als je je hoofd maar hoog genoeg in die wolken hebt zitten, dan vind ik dat de desbetreffende boer het nog knap lang heeft uitgehouden. Liefde is namelijk niet te plannen.
En dat is waar ik gisteren mee zat. Ik hoorde de onwetende boerenkandidaten hun wensen en hopen voor het leven uitspreken tegen Yvon. Schattige zinnen als "ik wil een man voor het leven" of "ik wil iemand waarbij ik me op mijn gemak voel". Het was alsof ze een spijkerbroek uitzochten: hij moet lekker zitten; niet te strak, niet te los. Hij mag niet te donker en niet te licht zijn. Geen gaten erin en de lengte moet precies goed zijn. Ik kon het niet loslaten. Het is zo vreemd dat ze uit 5 mensen weer 3 mensen moeten uitkiezen. En tussen die 3 mensen moet dan de ware liefde zitten. Het is vragen om problemen. Je komt je ware liefde tegen wanneer je in de supermarkt naar dezelfde eieren grijpt. Je komt je ware liefde tegen als je je kapperafspraak net hebt gemist, je haar in een grote vogelnest op je hoofd zit en je in de regen naar huis moet lopen, omdat de band van je fiets net door de lokale jeugdbende is lek geprikt. Je komt je ware liefde tegen tijdens een sollicitatiegesprek, waarbij jullie allebei een kandidaat zijn en het elkaar eigenlijk helemaal niet gunnen. Je komt je ware liefde tegen op de reünie van je middelbare school, waarbij je tot je schaamte moet bekennen dat je hem vroeger wel heel onaantrekkelijk vond met al die steenpuisten op zijn gezicht. Je komt je ware liefde tegen wanneer je zijn auto met jouw auto aanrijdt en je elkaars nummer wel moet hebben, vanwege de verzekering.
Je komt je ware liefde in ieder geval niet tegen in een geforceerd programma, waarbij je geforceerd de ware liefde moet zoeken. Waarbij je geforceerd met iemand een stedentrip moet maken en waarbij de zoen nog geforceerder is.

'Boer zoekt vrouw' is een programma wat mij ontroert. Tevens ook wel vermaakt. En dat is mooi, want daarvoor is de televisie. De zinnen als 'ik wil iemand waarmee ik mijn hele leven samen blijf' moeten er worden uitgeknipt. De kandidaten moeten tot de orde worden geroepen; ze moeten uit hun fantasie worden getrokken. Zo'n zin is namelijk een leugen. Niet alleen voor de kandidaten, maar voor iedereen in de wereld. Je blijft niet je hele leven lang samen met 1 persoon. Je blijft met diegene totdat de koek op is of totdat het leuk is. En bij de één is dat inderdaad totdat de dood hen scheidt en bij de ander wanneer er een jong ding voorbij komt lopen. Het is verleidelijk om heel boeren Nederland voor te gaan houden dat je door dit programma je ware liefde vindt. De boeren en boerinnen hebben 2 weken lang lol gehad en houden ze er iemand aan over: dan is dat mooi meegenomen. Zo niet. Dan komt de prins/prinses op het witte paard echt nog wel een andere keer langs galopperen.
Ik ben niet een pessimistisch persoon. Ik geloof namelijk in de ware liefde, maar wel in spontane ware liefde.

17. Sex, sluts and candy

Een vakantie met 10 vriendinnen: 'leuk!' was mijn eerste gedachte. De gedachtes die daarna volgden waren 'geef me een mes', 'niet weer een discussie', 'stop dat stokbrood maar in je anus', 'ik wil naar het strand en niet naar het zwembad', 'ik wil weerwolven', 'ik wil papa en mama!', 'mensen, stop met sletten!', 'ben ik wel normaal of is het hier één grote orgie?', 'vanwaar al die vijandigheid?', 'ik zie door de mieren mijn kleren niet meer', 'gadver: mijn beugel stinkt', 'geef me 2 tubes afterbite please!' 'je haar ziet eruit alsof de föhn ontploft is', 'zwart met blauw staat niet', 'jezus; weer een taart erbij', 'ze wordt wat molliger; zou ze zwanger zijn?' 'vrij veilig, please!' 'SOA'SSSSSS', 'ik voel me verantwoordelijk', 'wat ruik ik toch?', 'samba.... de janeiro!', 'niet in je eentje naar het strand gaan', 'god, het is donker hier. Waar is G.', 'OP EEN ROTS?', 'Natalee Holloway-scenario', 'We halen de kranten nog' 'NATALEE HOLLOWAY, NATALEE HOLLOWAY, NATALEE HOLLOWAY', 'Hij is Joran van der Sloot, ik weet het zeker', 'Ben je daar weer? Domme kip', 'Pff. Verliefdheid. Dikke shit.', 'blijf van mijn kussen af; ze zal zeker niet goed zijn?', 'ice, ice baby', 'geef me een emmer, ik ben misselijk', 'shit: waarom misten we die trein nou weer?', 'nog 1 dag hier en ik krijg last van buikkrampen, misselijkheid en heimwee', 'hoeveel stokbrood kan een mens en mijn darmen nog verdragen?', 'zijn dat de polders en akkers?' 'AMSTERDAM HERE WE ARE!'

Het was lachen, gieren, brullen, in gedachte elkaars haren eruit trekken, huilen, woede en bezorgdheid. Het was een week vol emoties. Emoties die voor de meeste mensen verspreid zijn over een aantal jaar. Toch kan ik met zekerheid zeggen dat het een week was om nooit meer te vergeten. In positieve en negatieve zin. Daarom typ ik dit, met alle liefde in heel mijn lichaam en de zelfverzekerdheid die nu na 1 minuut mijn lichaam wel weer zal verlaten: It was great!