Mijn allereerste artikel staat online. Wat ben ik trots, wat ben ik blij en wat ben ik zo sociaal om het met jullie te delen.
Utrechtse studenten willen duurzaamsten zijn
vrijdag 23 november 2012
dinsdag 6 november 2012
20. Koekje erbij?
Zoals elke goede student, sog ik ook weleens. Het soggen maakt de student. Tot voor kort wist ik niet eens wat soggen was. Je kunt de betekenis ervan ook niet vinden in de van Dale, dus heb ik een hele tijd gedacht dat de berichtjes "Jongens, ik ben lekker aan het soggen, maar moet je dit filmpje zien. Hilarisch" of "In het kader van sog hierbij een filmpje van mijn favoriete cabaretier" op facebook, verkeerd waren gespeld. Soggen kon gewoon geen woord zijn en ik was diep teleurgesteld in mijn mede-studenten. Waarom kan niemand meer normaal Nederlands schrijven? Nu weet ik wel wat sog is: studie ontwijkend gedrag. Waarom sog in het leven is geroepen, is me nog steeds onduidelijk. Ik doe al jarenlang aan studie ontwijkend gedrag, maar in die tijd noemde ik dat gewoon 'even afgeleid'.
Hoe dan ook. Ik heb nu tentamens, waardoor ik elke mogelijkheid aanpak om achter mijn laptop te kruipen. En dat blijkt nog leerzaam te zijn ook. Sinds kort is er het zogenaamde 'cookiebeleid'. De surfer moet de mogelijkheid worden geboden om cookies wel of niet te accepteren. Hier zit dus mooi een addertje onder het gras, want als je zegt dat je de cookies niet wilt, dan kun je de desbetreffende website ook niet meer bekijken. Daar ben je dan mooi mee. Zo wilde ik meedoen aan een wedstrijd op Elle.nl, maar ik had de cookies niet geaccepteerd. Het gevolg: ik kon geen afbeeldingen meer zien, de pagina's laadde heel traag (eigenlijk laadde het niet). Hierdoor werd ik gedwongen bij mijn volgende bezoek aan Elle.nl wél de cookies te accepteren. Dit gaat geheel tegen mijn principes in. Ik heb nogal wat principes, maar het 'cookiebeleid' komt van fucking diep.
Sinds ik weet dat we 'gevolgd' worden, vind ik het belangrijk dat ik alles probeer te beschermen. Vakantiekiekjes, tags op facebook etc. heb ik niet openbaar gemaakt en zijn alleen zichtbaar voor mijzelf of mijn vrienden. Zo vind ik de cookies erg vervelend, omdat op elke website waar ik kom, een cookie denkt dat ik daadwerkelijk geïnteresseerd ben in het onderwerp van de website. Op mijn facebook krijg ik dan advertenties van bijvoorbeeld 'Uggs'. Uggs komt van ugly en zo vind ik die schoenen ook net olifantenpoten. Ik kan er eigenlijk geen positief woord over zeggen. Maar omdat ik toevallig een keer op een schoenenwebsite heb gekeken, denkt een cookie dat ik daadwerkelijk van Uggs houd.
Stiekem ben ik ook wel een beetje beledigd. Ik word in een hokje gestopt. Het heeft me jaren gekost om me uit zo'n hokje te wurmen, daarnaast heeft het ook een aantal jaar geduurd voordat ik zelf niet meer in 'hokjestermen' dacht. Het is net de basisschool all over again. Ik wil nu niet zeggen dat ik uniek ben, al ben ik dat natuurlijk wél. Maar om nou door een cookie in het 'Uggs-hokje' te worden geplaatst, doet pijn, erg pijn.
Sinds ik weet dat we 'gevolgd' worden, vind ik het belangrijk dat ik alles probeer te beschermen. Vakantiekiekjes, tags op facebook etc. heb ik niet openbaar gemaakt en zijn alleen zichtbaar voor mijzelf of mijn vrienden. Zo vind ik de cookies erg vervelend, omdat op elke website waar ik kom, een cookie denkt dat ik daadwerkelijk geïnteresseerd ben in het onderwerp van de website. Op mijn facebook krijg ik dan advertenties van bijvoorbeeld 'Uggs'. Uggs komt van ugly en zo vind ik die schoenen ook net olifantenpoten. Ik kan er eigenlijk geen positief woord over zeggen. Maar omdat ik toevallig een keer op een schoenenwebsite heb gekeken, denkt een cookie dat ik daadwerkelijk van Uggs houd.
Stiekem ben ik ook wel een beetje beledigd. Ik word in een hokje gestopt. Het heeft me jaren gekost om me uit zo'n hokje te wurmen, daarnaast heeft het ook een aantal jaar geduurd voordat ik zelf niet meer in 'hokjestermen' dacht. Het is net de basisschool all over again. Ik wil nu niet zeggen dat ik uniek ben, al ben ik dat natuurlijk wél. Maar om nou door een cookie in het 'Uggs-hokje' te worden geplaatst, doet pijn, erg pijn.
vrijdag 2 november 2012
19. Help, mijn huisbaas is een lul!
Notitie: alle uitspattingen, gedaan in deze tekst, zijn geheel naar de gevoelens van het slachtoffer beschreven. Niks is overdreven. Tevens zijn alle namen voor de veiligheid van toekomstige huurders niet gefingeerd.
Anderhalf jaar geleden trok ik de Wereld der Studenten in. Ik studeerde al in Utrecht, waarom er ook niet wonen? De eerste keer hospiteren, was zoals bij elke student, een drama. Bovendien, zo bleek later, was het ook aan de andere kant van Utrecht, waar je alleen genoegen meeneemt als je drie uur moet reizen naar Utrecht. Na een stuk of 5 keer hospiteren (allemaal afgewezen uiteraard), kwam ik een advertentie op Kamernet tegen waarvoor ik een keertje niet hoefde te hospiteren. De locatie was perfect en ondanks dat de huur wat hoog was, besloot ik een kijkje te nemen.
Trillend van de zenuwen stapte ik uit de bus, want ik vond het allemaal wel vreemd dat ik alleen met de verhuurder zou zijn. Een paar keer liep ik langs een fel roze deur, maar ik kwam tot de conclusie dat het, door hem opgegeven huisnummer, niet moest kloppen. Mijn bloed begon te koken, maar voordat het zijn kookpunt bereikte ("Ben ik nou werkelijk waar voor de gek gehouden?"), zag ik een man nonchalant bij een deur hangen. Ik besloot maar te vragen of hij wist waar ik het huis kon vinden. Voor het zelfde geld, was het een magisch huis die je alleen kon bereiken door met een paraplu op bepaalde muurstenen te tikken. De man zag me aankomen en vroeg gelijk of ik voor het huis kwam. Toen hij zijn bolle hoofd opzij deed, zag ik het huisnummer tevoorschijn komen. De man stelde zich voor als Martin.
Eigenlijk zijn toen alle problemen begonnen. Ik had in eerste instantie nooit mezelf moeten voorstellen, dan had ik namelijk ook nooit geweten dat hij Martin heet (hoe vaker ik die naam typ, hoe bozer ik word) en dan had mijn leven er heel veel anders uitgezien. Hoe het ook zij, ik heb me helaas wel voorgesteld en ik heb de kamer, ondanks de hoge huurprijs, wél geaccepteerd. Als onzekere, onwetende, jonge studente weet je ook niet wat je andere opties zijn.
Na een week had ik al mijn eerste akkefietje. De huurder voor mij had mooi laminaat in de kamer laten leggen. Hier wilde hij echter wel een schappelijk prijsje voor terug. Geheel begrijpelijk. Daar was ook niks mis mee. Waar wel wat mis mee was, was het feit dat Martin had gezegd dat het 50 euro zou zijn en de ex-huurder het vervolgens opschroefde naar 70 euro. Bonje natuurlijk. Vervolgens geeft de ex-huurder mij de sleutel, terwijl Martin dit hoorde te doen. Weer bonje. Niet veel later wil ik mijn kamer inrichten, maar daarvoor heb ik wel de exacte maten nodig. Martin wilde die niet geven. Weer bonje. Toen was ik boos over de deur, omdat er nog stickers op zaten die niet van mij waren en die ik er ook niet af kreeg. Ik wees Martin erop, hij boos omdat de ex-huurder dit hoorde te doen. Toen, helemaal uit het niets, mailde Martin mij dat hij niet wilde dat ik nog langer de kamer zou huren. Ik was natuurlijk in paniek, maar dat is allemaal weer goed komen.
Ik zou zo dus wel kunnen stellen, dat vanaf week 1 onze relatie niet optimaal was. Toen ik na 6 maanden tijd ook nog besloot de huurcommissie in te schakelen, was onze relatie al helemaal verpest. Uiteindelijk is er wel veel van de huur vanaf gegaan, maar daarvoor heb ik wel een paar dreigementen mogen ontvangen (hiep hoi!).
Binnenkort vertrek ik voor een halfjaar naar Wales en zoals de meeste studenten dat doen, wilde ook ik mijn kamer onderverhuren. In bijna elk huurcontract staat dat het niet toegestaan is, tenzij de verhuurder het uitdrukkelijk toestaat. Ik besloot het erop te wagen en mailde de boze, grote geldwolf. De meeste verhuurders knijpen voor een halfjaar hun ogen wel dicht, maar zoals je waarschijnlijk had verwacht (dit verhaal kent geen happy end en alleen mij overkomt de slechte dingen) mijn verhuurder NIET. Hij wil er ook niet over praten, aangezien dit voor hem een aanknopingspunt is om mij eruit te gooien. Nu is mijn enige optie om mijn kamer op te zeggen en na de zomervakantie weer te hospiteren.
I am one lucky bastard.
Anderhalf jaar geleden trok ik de Wereld der Studenten in. Ik studeerde al in Utrecht, waarom er ook niet wonen? De eerste keer hospiteren, was zoals bij elke student, een drama. Bovendien, zo bleek later, was het ook aan de andere kant van Utrecht, waar je alleen genoegen meeneemt als je drie uur moet reizen naar Utrecht. Na een stuk of 5 keer hospiteren (allemaal afgewezen uiteraard), kwam ik een advertentie op Kamernet tegen waarvoor ik een keertje niet hoefde te hospiteren. De locatie was perfect en ondanks dat de huur wat hoog was, besloot ik een kijkje te nemen.
Trillend van de zenuwen stapte ik uit de bus, want ik vond het allemaal wel vreemd dat ik alleen met de verhuurder zou zijn. Een paar keer liep ik langs een fel roze deur, maar ik kwam tot de conclusie dat het, door hem opgegeven huisnummer, niet moest kloppen. Mijn bloed begon te koken, maar voordat het zijn kookpunt bereikte ("Ben ik nou werkelijk waar voor de gek gehouden?"), zag ik een man nonchalant bij een deur hangen. Ik besloot maar te vragen of hij wist waar ik het huis kon vinden. Voor het zelfde geld, was het een magisch huis die je alleen kon bereiken door met een paraplu op bepaalde muurstenen te tikken. De man zag me aankomen en vroeg gelijk of ik voor het huis kwam. Toen hij zijn bolle hoofd opzij deed, zag ik het huisnummer tevoorschijn komen. De man stelde zich voor als Martin.
Eigenlijk zijn toen alle problemen begonnen. Ik had in eerste instantie nooit mezelf moeten voorstellen, dan had ik namelijk ook nooit geweten dat hij Martin heet (hoe vaker ik die naam typ, hoe bozer ik word) en dan had mijn leven er heel veel anders uitgezien. Hoe het ook zij, ik heb me helaas wel voorgesteld en ik heb de kamer, ondanks de hoge huurprijs, wél geaccepteerd. Als onzekere, onwetende, jonge studente weet je ook niet wat je andere opties zijn.
Na een week had ik al mijn eerste akkefietje. De huurder voor mij had mooi laminaat in de kamer laten leggen. Hier wilde hij echter wel een schappelijk prijsje voor terug. Geheel begrijpelijk. Daar was ook niks mis mee. Waar wel wat mis mee was, was het feit dat Martin had gezegd dat het 50 euro zou zijn en de ex-huurder het vervolgens opschroefde naar 70 euro. Bonje natuurlijk. Vervolgens geeft de ex-huurder mij de sleutel, terwijl Martin dit hoorde te doen. Weer bonje. Niet veel later wil ik mijn kamer inrichten, maar daarvoor heb ik wel de exacte maten nodig. Martin wilde die niet geven. Weer bonje. Toen was ik boos over de deur, omdat er nog stickers op zaten die niet van mij waren en die ik er ook niet af kreeg. Ik wees Martin erop, hij boos omdat de ex-huurder dit hoorde te doen. Toen, helemaal uit het niets, mailde Martin mij dat hij niet wilde dat ik nog langer de kamer zou huren. Ik was natuurlijk in paniek, maar dat is allemaal weer goed komen.
Ik zou zo dus wel kunnen stellen, dat vanaf week 1 onze relatie niet optimaal was. Toen ik na 6 maanden tijd ook nog besloot de huurcommissie in te schakelen, was onze relatie al helemaal verpest. Uiteindelijk is er wel veel van de huur vanaf gegaan, maar daarvoor heb ik wel een paar dreigementen mogen ontvangen (hiep hoi!).
Binnenkort vertrek ik voor een halfjaar naar Wales en zoals de meeste studenten dat doen, wilde ook ik mijn kamer onderverhuren. In bijna elk huurcontract staat dat het niet toegestaan is, tenzij de verhuurder het uitdrukkelijk toestaat. Ik besloot het erop te wagen en mailde de boze, grote geldwolf. De meeste verhuurders knijpen voor een halfjaar hun ogen wel dicht, maar zoals je waarschijnlijk had verwacht (dit verhaal kent geen happy end en alleen mij overkomt de slechte dingen) mijn verhuurder NIET. Hij wil er ook niet over praten, aangezien dit voor hem een aanknopingspunt is om mij eruit te gooien. Nu is mijn enige optie om mijn kamer op te zeggen en na de zomervakantie weer te hospiteren.
I am one lucky bastard.
maandag 17 september 2012
18. Boer zoekt het einde
Elke zondag, 10 voor half 9 (wat is dat voor een tijd, trouwens?) lig of zit ik klaar voor de buis. Een kopje thee binnen handbereik en mijn relaxte zondagavond kan beginnen.
Ik ben er eerlijk gezegd nooit zo lyrisch over geweest. Het was meer dat mijn schoolvriendinnen er tijdens de maandagochtend- en middagpauze in slaagden om mijn pauzes zo te 'verpesten' dat het alleen maar over Boer Zo en Boerin Zus ging, dat ik eigenlijk mijn ei niet meer kwijt kon. Je begrijpt: ik keek uit naar mijn boterhammetjes op dinsdag en gesprekken die niet het boerenleventje betroffen. Dus ik besloot dat het tijd werd voor een verandering. Mijn tv-gedrag moest worden aangepast. Zo geschiedde het dat het nieuwe seizoen van 'Boer zoekt vrouw' aanbrak en ik uiteraard blanco voor de televisie zat. Er zijn inmiddels zoveel boeren, geiten, koeien en kandidaten verstreken dat ik niet meer zou weten in welk seizoen ik precies ben ingestapt. Wel herinner ik me het grote drama van vorig jaar nog, waar een boer zijn keuze voor een vrouw al had gemaakt, voordat het eigenlijk mocht.
Heel Nederland in rep en roer natuurlijk. Het programma was mislukt; een fiasco!
Als je het mij vraagt, was het een goede zet van die boer. Ja, hij verpestte het programma lichtelijk. Het was ook wel lichtelijk een aparte man, maar als je je bedenkt dat liefde normaal gesproken niet via een derde verloopt (de altijd vrolijke Yvon Jaspers, in de volksmond: koppelaarster) en het heel snel kan gaan, als je je hoofd maar hoog genoeg in die wolken hebt zitten, dan vind ik dat de desbetreffende boer het nog knap lang heeft uitgehouden. Liefde is namelijk niet te plannen.
En dat is waar ik gisteren mee zat. Ik hoorde de onwetende boerenkandidaten hun wensen en hopen voor het leven uitspreken tegen Yvon. Schattige zinnen als "ik wil een man voor het leven" of "ik wil iemand waarbij ik me op mijn gemak voel". Het was alsof ze een spijkerbroek uitzochten: hij moet lekker zitten; niet te strak, niet te los. Hij mag niet te donker en niet te licht zijn. Geen gaten erin en de lengte moet precies goed zijn. Ik kon het niet loslaten. Het is zo vreemd dat ze uit 5 mensen weer 3 mensen moeten uitkiezen. En tussen die 3 mensen moet dan de ware liefde zitten. Het is vragen om problemen. Je komt je ware liefde tegen wanneer je in de supermarkt naar dezelfde eieren grijpt. Je komt je ware liefde tegen als je je kapperafspraak net hebt gemist, je haar in een grote vogelnest op je hoofd zit en je in de regen naar huis moet lopen, omdat de band van je fiets net door de lokale jeugdbende is lek geprikt. Je komt je ware liefde tegen tijdens een sollicitatiegesprek, waarbij jullie allebei een kandidaat zijn en het elkaar eigenlijk helemaal niet gunnen. Je komt je ware liefde tegen op de reünie van je middelbare school, waarbij je tot je schaamte moet bekennen dat je hem vroeger wel heel onaantrekkelijk vond met al die steenpuisten op zijn gezicht. Je komt je ware liefde tegen wanneer je zijn auto met jouw auto aanrijdt en je elkaars nummer wel moet hebben, vanwege de verzekering.
Je komt je ware liefde in ieder geval niet tegen in een geforceerd programma, waarbij je geforceerd de ware liefde moet zoeken. Waarbij je geforceerd met iemand een stedentrip moet maken en waarbij de zoen nog geforceerder is.
'Boer zoekt vrouw' is een programma wat mij ontroert. Tevens ook wel vermaakt. En dat is mooi, want daarvoor is de televisie. De zinnen als 'ik wil iemand waarmee ik mijn hele leven samen blijf' moeten er worden uitgeknipt. De kandidaten moeten tot de orde worden geroepen; ze moeten uit hun fantasie worden getrokken. Zo'n zin is namelijk een leugen. Niet alleen voor de kandidaten, maar voor iedereen in de wereld. Je blijft niet je hele leven lang samen met 1 persoon. Je blijft met diegene totdat de koek op is of totdat het leuk is. En bij de één is dat inderdaad totdat de dood hen scheidt en bij de ander wanneer er een jong ding voorbij komt lopen. Het is verleidelijk om heel boeren Nederland voor te gaan houden dat je door dit programma je ware liefde vindt. De boeren en boerinnen hebben 2 weken lang lol gehad en houden ze er iemand aan over: dan is dat mooi meegenomen. Zo niet. Dan komt de prins/prinses op het witte paard echt nog wel een andere keer langs galopperen.
Ik ben niet een pessimistisch persoon. Ik geloof namelijk in de ware liefde, maar wel in spontane ware liefde.
Ik ben er eerlijk gezegd nooit zo lyrisch over geweest. Het was meer dat mijn schoolvriendinnen er tijdens de maandagochtend- en middagpauze in slaagden om mijn pauzes zo te 'verpesten' dat het alleen maar over Boer Zo en Boerin Zus ging, dat ik eigenlijk mijn ei niet meer kwijt kon. Je begrijpt: ik keek uit naar mijn boterhammetjes op dinsdag en gesprekken die niet het boerenleventje betroffen. Dus ik besloot dat het tijd werd voor een verandering. Mijn tv-gedrag moest worden aangepast. Zo geschiedde het dat het nieuwe seizoen van 'Boer zoekt vrouw' aanbrak en ik uiteraard blanco voor de televisie zat. Er zijn inmiddels zoveel boeren, geiten, koeien en kandidaten verstreken dat ik niet meer zou weten in welk seizoen ik precies ben ingestapt. Wel herinner ik me het grote drama van vorig jaar nog, waar een boer zijn keuze voor een vrouw al had gemaakt, voordat het eigenlijk mocht.
Heel Nederland in rep en roer natuurlijk. Het programma was mislukt; een fiasco!
Als je het mij vraagt, was het een goede zet van die boer. Ja, hij verpestte het programma lichtelijk. Het was ook wel lichtelijk een aparte man, maar als je je bedenkt dat liefde normaal gesproken niet via een derde verloopt (de altijd vrolijke Yvon Jaspers, in de volksmond: koppelaarster) en het heel snel kan gaan, als je je hoofd maar hoog genoeg in die wolken hebt zitten, dan vind ik dat de desbetreffende boer het nog knap lang heeft uitgehouden. Liefde is namelijk niet te plannen.
En dat is waar ik gisteren mee zat. Ik hoorde de onwetende boerenkandidaten hun wensen en hopen voor het leven uitspreken tegen Yvon. Schattige zinnen als "ik wil een man voor het leven" of "ik wil iemand waarbij ik me op mijn gemak voel". Het was alsof ze een spijkerbroek uitzochten: hij moet lekker zitten; niet te strak, niet te los. Hij mag niet te donker en niet te licht zijn. Geen gaten erin en de lengte moet precies goed zijn. Ik kon het niet loslaten. Het is zo vreemd dat ze uit 5 mensen weer 3 mensen moeten uitkiezen. En tussen die 3 mensen moet dan de ware liefde zitten. Het is vragen om problemen. Je komt je ware liefde tegen wanneer je in de supermarkt naar dezelfde eieren grijpt. Je komt je ware liefde tegen als je je kapperafspraak net hebt gemist, je haar in een grote vogelnest op je hoofd zit en je in de regen naar huis moet lopen, omdat de band van je fiets net door de lokale jeugdbende is lek geprikt. Je komt je ware liefde tegen tijdens een sollicitatiegesprek, waarbij jullie allebei een kandidaat zijn en het elkaar eigenlijk helemaal niet gunnen. Je komt je ware liefde tegen op de reünie van je middelbare school, waarbij je tot je schaamte moet bekennen dat je hem vroeger wel heel onaantrekkelijk vond met al die steenpuisten op zijn gezicht. Je komt je ware liefde tegen wanneer je zijn auto met jouw auto aanrijdt en je elkaars nummer wel moet hebben, vanwege de verzekering.
Je komt je ware liefde in ieder geval niet tegen in een geforceerd programma, waarbij je geforceerd de ware liefde moet zoeken. Waarbij je geforceerd met iemand een stedentrip moet maken en waarbij de zoen nog geforceerder is.
'Boer zoekt vrouw' is een programma wat mij ontroert. Tevens ook wel vermaakt. En dat is mooi, want daarvoor is de televisie. De zinnen als 'ik wil iemand waarmee ik mijn hele leven samen blijf' moeten er worden uitgeknipt. De kandidaten moeten tot de orde worden geroepen; ze moeten uit hun fantasie worden getrokken. Zo'n zin is namelijk een leugen. Niet alleen voor de kandidaten, maar voor iedereen in de wereld. Je blijft niet je hele leven lang samen met 1 persoon. Je blijft met diegene totdat de koek op is of totdat het leuk is. En bij de één is dat inderdaad totdat de dood hen scheidt en bij de ander wanneer er een jong ding voorbij komt lopen. Het is verleidelijk om heel boeren Nederland voor te gaan houden dat je door dit programma je ware liefde vindt. De boeren en boerinnen hebben 2 weken lang lol gehad en houden ze er iemand aan over: dan is dat mooi meegenomen. Zo niet. Dan komt de prins/prinses op het witte paard echt nog wel een andere keer langs galopperen.
Ik ben niet een pessimistisch persoon. Ik geloof namelijk in de ware liefde, maar wel in spontane ware liefde.
zaterdag 1 september 2012
17. Sex, sluts and candy
Een vakantie met 10 vriendinnen: 'leuk!' was mijn eerste gedachte. De gedachtes die daarna volgden waren 'geef me een mes', 'niet weer een discussie', 'stop dat stokbrood maar in je anus', 'ik wil naar het strand en niet naar het zwembad', 'ik wil weerwolven', 'ik wil papa en mama!', 'mensen, stop met sletten!', 'ben ik wel normaal of is het hier één grote orgie?', 'vanwaar al die vijandigheid?', 'ik zie door de mieren mijn kleren niet meer', 'gadver: mijn beugel stinkt', 'geef me 2 tubes afterbite please!' 'je haar ziet eruit alsof de föhn ontploft is', 'zwart met blauw staat niet', 'jezus; weer een taart erbij', 'ze wordt wat molliger; zou ze zwanger zijn?' 'vrij veilig, please!' 'SOA'SSSSSS', 'ik voel me verantwoordelijk', 'wat ruik ik toch?', 'samba.... de janeiro!', 'niet in je eentje naar het strand gaan', 'god, het is donker hier. Waar is G.', 'OP EEN ROTS?', 'Natalee Holloway-scenario', 'We halen de kranten nog' 'NATALEE HOLLOWAY, NATALEE HOLLOWAY, NATALEE HOLLOWAY', 'Hij is Joran van der Sloot, ik weet het zeker', 'Ben je daar weer? Domme kip', 'Pff. Verliefdheid. Dikke shit.', 'blijf van mijn kussen af; ze zal zeker niet goed zijn?', 'ice, ice baby', 'geef me een emmer, ik ben misselijk', 'shit: waarom misten we die trein nou weer?', 'nog 1 dag hier en ik krijg last van buikkrampen, misselijkheid en heimwee', 'hoeveel stokbrood kan een mens en mijn darmen nog verdragen?', 'zijn dat de polders en akkers?' 'AMSTERDAM HERE WE ARE!'
Het was lachen, gieren, brullen, in gedachte elkaars haren eruit trekken, huilen, woede en bezorgdheid. Het was een week vol emoties. Emoties die voor de meeste mensen verspreid zijn over een aantal jaar. Toch kan ik met zekerheid zeggen dat het een week was om nooit meer te vergeten. In positieve en negatieve zin. Daarom typ ik dit, met alle liefde in heel mijn lichaam en de zelfverzekerdheid die nu na 1 minuut mijn lichaam wel weer zal verlaten: It was great!
Het was lachen, gieren, brullen, in gedachte elkaars haren eruit trekken, huilen, woede en bezorgdheid. Het was een week vol emoties. Emoties die voor de meeste mensen verspreid zijn over een aantal jaar. Toch kan ik met zekerheid zeggen dat het een week was om nooit meer te vergeten. In positieve en negatieve zin. Daarom typ ik dit, met alle liefde in heel mijn lichaam en de zelfverzekerdheid die nu na 1 minuut mijn lichaam wel weer zal verlaten: It was great!
donderdag 5 juli 2012
16. Love and the City
Weet Carrie wel wat een relatie is?
Ik heb weinig verslavingen. Op chronologische volgorde zijn dit de mijne. Of ze slecht zijn voor me, dat mogen jullie beoordelen. Ik ben van mening dat ze in ieder geval NIET slecht zijn voor mijn gezondheid.
1. Chocolade. Ik zeg altijd: goed voor mijn humeur, slecht voor de huid.
2. Kaas
3. Sporten
4. Thrillers en andere spannende boeken. Als ik eenmaal ben begonnen, kan ik niet meer stoppen. Daarom houd ik zoveel van vakanties.
5. Reizen
6. Series. Om specifieker te zijn: SATC, Friends, The Big Bang Theory en The Office.
7. Wie is de mol?
8. Nectarines (het is altijd weer afkicken in de winter)
Zoals je ziet: verslaving 6 is een veel voorkomende verslaving. Er is altijd wel een serie die je volgt. Al is het maar een serie die een half seizoen op televisie is en dan weer verdwijnt. Je kickt af. Er gaan maanden voorbij dat je niet aan de serie denkt en voordat je het weet is er een nieuw seizoen en komen de reclames weer: BAM. De verslaving is terug.
Ik ben voor de derde keer begonnen aan Sex and The City (SATC). Ik ben ooit begonnen, omdat mijn beste vriendin me erop wees dat het een heel leuke serie is. Mijn beste vriendin is niet voor Jan Doedel mijn beste vriendin, dus ik geloofde haar gelijk. En ja hoor: ik werd ook getroffen door het SATC-virus. Mijn Apple is besmet met de zes seizoenen vol twijfels over seks en liefde van Carrie, Samantha, Miranda en Charlotte. Als ik eenmaal begin, dan wil ik ook alle seizoenen achter elkaar kijken. Er mag van mezelf niet een maandje tussen zitten. Ik ben zo blij dat ik pas fulltime ben gaan kijken, na mijn tentamens. Ik kon mezelf nog goed in bedwang houden tijdens mijn tentamens, wat weer wil zeggen dat mijn verslaving heus niet zo erg is.
Nu ik al voor de derde keer aan deze rompslomp ben begonnen, vind ik het tijd voor mijn genuanceerde mening hierover. Ik vraag me al de hele serie af: hoe krijgen deze vier vrouwen het voor elkaar om welgeteld ELKE aflevering weer een nieuwe man aan de haak te slaan. Het hele idee van: eerst daten, dan in bed belanden en dan beoordelen of iemand leuk genoeg is of niet, wordt door deze serie omver geschopt. De volgorde daar is namelijk: je ontmoet iemand in een bar, (of park, sportschool, op straat, in Central Park, in een winkel, een museum; echt hoor, waar de vier vrouwen hun mannen allemaal wel niet ontmoeten) dan vraag je: "wanna fuck?" en 'bam' ze liggen in bed met hun lover. De dag erna, tijdens een ontbijt met 4 gebakken eieren en spek, wordt de seks met het slachtoffer in geuren en kleuren aan de overige 3 dames verteld. Het is meestal vreemde of gekke seks en aan het eind van de aflevering wordt het slachtoffer gedumpt of hij dumpt haar, waardoor de vrouw een slachtofferrol aanneemt. Wij, vrouwen, zijn gewoon niet eerlijk. SATC is niet eerlijk. Zo gaat het hele daten niet. Ik ben sinds mijn 17e bezig en het duurde eerst eeuwen, voordat ik de jongen goed leerde kennen. Toen kwam de eerste date, vervolgens de zoen, toen nog een paar dates en dat mondde uit in een relatie. En daarna kwam de seks. Ik ben ook van plan om het zo door te laten gaan. Daarom vraag ik me af waar zij al die mannen vandaan halen. Het lukt mij niet om binnen 1 jaar een leuk vriendje aan de haak te slaan, terwijl zij binnen 20 minuten een seksbeurt hebben gehad. Bovendien vind ik de 4 dames niet eens zo super speciaal en knap. Wat is hun geheim?
Met één ding ben ik wel blij: ik weet inmiddels wat het hebben van een relatie is, terwijl Carrie na 10000000 columns nog steeds niet kan zeggen wat een relatie is. Ze doet duidelijk wat fout, maar wat?
Ik heb weinig verslavingen. Op chronologische volgorde zijn dit de mijne. Of ze slecht zijn voor me, dat mogen jullie beoordelen. Ik ben van mening dat ze in ieder geval NIET slecht zijn voor mijn gezondheid.
1. Chocolade. Ik zeg altijd: goed voor mijn humeur, slecht voor de huid.
2. Kaas
3. Sporten
4. Thrillers en andere spannende boeken. Als ik eenmaal ben begonnen, kan ik niet meer stoppen. Daarom houd ik zoveel van vakanties.
5. Reizen
6. Series. Om specifieker te zijn: SATC, Friends, The Big Bang Theory en The Office.
7. Wie is de mol?
8. Nectarines (het is altijd weer afkicken in de winter)
Zoals je ziet: verslaving 6 is een veel voorkomende verslaving. Er is altijd wel een serie die je volgt. Al is het maar een serie die een half seizoen op televisie is en dan weer verdwijnt. Je kickt af. Er gaan maanden voorbij dat je niet aan de serie denkt en voordat je het weet is er een nieuw seizoen en komen de reclames weer: BAM. De verslaving is terug.
Ik ben voor de derde keer begonnen aan Sex and The City (SATC). Ik ben ooit begonnen, omdat mijn beste vriendin me erop wees dat het een heel leuke serie is. Mijn beste vriendin is niet voor Jan Doedel mijn beste vriendin, dus ik geloofde haar gelijk. En ja hoor: ik werd ook getroffen door het SATC-virus. Mijn Apple is besmet met de zes seizoenen vol twijfels over seks en liefde van Carrie, Samantha, Miranda en Charlotte. Als ik eenmaal begin, dan wil ik ook alle seizoenen achter elkaar kijken. Er mag van mezelf niet een maandje tussen zitten. Ik ben zo blij dat ik pas fulltime ben gaan kijken, na mijn tentamens. Ik kon mezelf nog goed in bedwang houden tijdens mijn tentamens, wat weer wil zeggen dat mijn verslaving heus niet zo erg is.
Nu ik al voor de derde keer aan deze rompslomp ben begonnen, vind ik het tijd voor mijn genuanceerde mening hierover. Ik vraag me al de hele serie af: hoe krijgen deze vier vrouwen het voor elkaar om welgeteld ELKE aflevering weer een nieuwe man aan de haak te slaan. Het hele idee van: eerst daten, dan in bed belanden en dan beoordelen of iemand leuk genoeg is of niet, wordt door deze serie omver geschopt. De volgorde daar is namelijk: je ontmoet iemand in een bar, (of park, sportschool, op straat, in Central Park, in een winkel, een museum; echt hoor, waar de vier vrouwen hun mannen allemaal wel niet ontmoeten) dan vraag je: "wanna fuck?" en 'bam' ze liggen in bed met hun lover. De dag erna, tijdens een ontbijt met 4 gebakken eieren en spek, wordt de seks met het slachtoffer in geuren en kleuren aan de overige 3 dames verteld. Het is meestal vreemde of gekke seks en aan het eind van de aflevering wordt het slachtoffer gedumpt of hij dumpt haar, waardoor de vrouw een slachtofferrol aanneemt. Wij, vrouwen, zijn gewoon niet eerlijk. SATC is niet eerlijk. Zo gaat het hele daten niet. Ik ben sinds mijn 17e bezig en het duurde eerst eeuwen, voordat ik de jongen goed leerde kennen. Toen kwam de eerste date, vervolgens de zoen, toen nog een paar dates en dat mondde uit in een relatie. En daarna kwam de seks. Ik ben ook van plan om het zo door te laten gaan. Daarom vraag ik me af waar zij al die mannen vandaan halen. Het lukt mij niet om binnen 1 jaar een leuk vriendje aan de haak te slaan, terwijl zij binnen 20 minuten een seksbeurt hebben gehad. Bovendien vind ik de 4 dames niet eens zo super speciaal en knap. Wat is hun geheim?
Met één ding ben ik wel blij: ik weet inmiddels wat het hebben van een relatie is, terwijl Carrie na 10000000 columns nog steeds niet kan zeggen wat een relatie is. Ze doet duidelijk wat fout, maar wat?
15. Wieg
De aftakelende mens
De laatste 3 dagen ben ik geconfronteerd met de ouder wordende mens. Ik nam het baantje aan vanwege het 'lekkere' loon, maar nu kan ik me geen leerzamer en mooier (bij)baantje in denken. Ik word gewaardeerd, ik word omhelsd, ik word gezoend, er wordt naar me gezwaaid, ik word uitgescholden voor 'stomme trut', ik word stevig beet gepakt, ik word verslagen met sjoelwedstrijdjes, ik word genegeerd als ik met een lepel pap voor iemands neus sta, maar bovenal: ik word herinnerd. Dat ik moet zorgen dat iedereen voor 11 uur is gewassen, ik elke keer weer geconfronteerd word met vieze geurtjes, mijn handen onder de poep zitten, steunkousen die niet aan willen, mensen die niet gewassen willen worden, mensen die niet willen eten en mensen die gaan huilen; ik neem het allemaal voor lief. Het ontroerende is, is dat de mensen zo lief zijn en alle herinneringen van vroeger nog weten, maar geen idee hebben waar ze nu zijn beland. Er is denk ik een moment geweest, dat ze wisten dat ze dingen vergaten, maar dat moment zijn ze al voorbij. Wij leven op het moment en zij leven op het verleden. Ze dwalen rond en ze mompelen wat over vroeger. Ze zoeken mensen, die er niet meer zijn en ze vertellen ernstige verhalen, die eigenlijk niet zo ernstig waren. Ze worden opgezocht door hun kinderen, maar vergeten na 10 minuten dat het hun kinderen zijn.
Door dit baantje, is mijn leven verrijkt. De eerste dag was voor mij een culture shock. Ik vond het erg dat alle dementerende mensen door hun kinderen bij elkaar werden gestopt, dat ze nooit naar buiten mogen en hun kinderen vervolgens weinig op bezoek komen. Dit is allemaal niet waar. Althans, niet hoe ik het nu beschrijf. De meeste kinderen en echtgenoten zijn hartstikke betrokken bij het hele proces. Voordat de dementerende ouderen naar het tehuis komen, zijn ze al intensief verzorgd door hun echtgenoot/echtgenote/kinderen/zussen/broers etc. Ze zijn echter zo ver heen, dat zij het niet meer in hun eentje aan kunnen. Toen ik dit hoorde had ik zoveel meer waardering voor de mensheid. Ik geniet nu met volle teugen van de verzorging voor de ouder wordende mens. Want wil ik later dezelfde liefde, verzorging en enthousiasme terug krijgen?
De laatste 3 dagen ben ik geconfronteerd met de ouder wordende mens. Ik nam het baantje aan vanwege het 'lekkere' loon, maar nu kan ik me geen leerzamer en mooier (bij)baantje in denken. Ik word gewaardeerd, ik word omhelsd, ik word gezoend, er wordt naar me gezwaaid, ik word uitgescholden voor 'stomme trut', ik word stevig beet gepakt, ik word verslagen met sjoelwedstrijdjes, ik word genegeerd als ik met een lepel pap voor iemands neus sta, maar bovenal: ik word herinnerd. Dat ik moet zorgen dat iedereen voor 11 uur is gewassen, ik elke keer weer geconfronteerd word met vieze geurtjes, mijn handen onder de poep zitten, steunkousen die niet aan willen, mensen die niet gewassen willen worden, mensen die niet willen eten en mensen die gaan huilen; ik neem het allemaal voor lief. Het ontroerende is, is dat de mensen zo lief zijn en alle herinneringen van vroeger nog weten, maar geen idee hebben waar ze nu zijn beland. Er is denk ik een moment geweest, dat ze wisten dat ze dingen vergaten, maar dat moment zijn ze al voorbij. Wij leven op het moment en zij leven op het verleden. Ze dwalen rond en ze mompelen wat over vroeger. Ze zoeken mensen, die er niet meer zijn en ze vertellen ernstige verhalen, die eigenlijk niet zo ernstig waren. Ze worden opgezocht door hun kinderen, maar vergeten na 10 minuten dat het hun kinderen zijn.
Door dit baantje, is mijn leven verrijkt. De eerste dag was voor mij een culture shock. Ik vond het erg dat alle dementerende mensen door hun kinderen bij elkaar werden gestopt, dat ze nooit naar buiten mogen en hun kinderen vervolgens weinig op bezoek komen. Dit is allemaal niet waar. Althans, niet hoe ik het nu beschrijf. De meeste kinderen en echtgenoten zijn hartstikke betrokken bij het hele proces. Voordat de dementerende ouderen naar het tehuis komen, zijn ze al intensief verzorgd door hun echtgenoot/echtgenote/kinderen/zussen/broers etc. Ze zijn echter zo ver heen, dat zij het niet meer in hun eentje aan kunnen. Toen ik dit hoorde had ik zoveel meer waardering voor de mensheid. Ik geniet nu met volle teugen van de verzorging voor de ouder wordende mens. Want wil ik later dezelfde liefde, verzorging en enthousiasme terug krijgen?
Abonneren op:
Posts (Atom)